عکاسخانه، فیلمی است درباره عکاسی زیارتی در مشهد. این فیلم، در هشتمین روز جشنواره، برای دومین بار به نمایش درآمد. «مصطفی شیری»، کارگردان این فیلم مستند در این روز بین تماشاگران حضور یافت.
در دومین جلسه نمایش فیلم «عکاسخانه» بین تماشاگرها حاضر شدید. چه دلیلی برای این کار داشتید؟
در سینمای مستند، مجال زیادی برای نمایش فیلم ها نداریم. برای فیلمساز، واکنش تماشاگر مهم است. به ویژه مستندسازها که به خاطر عرصه کم نمایش، مشتاق اند بازخورد فیلم خود را ببینند. من هم دوست داشتم واکنش تماشاچی را در چهارمین نمایش فیلم ببینم. فیلم، قبل از این در جشنواره سینما حقیقت و پنجمین جشنواره فیلم رضوی، کاندید بهترین فیلم و کارگردانی مستند شد. اینجا هم دو بار به نمایش درآمد.
واکنش ها چه طور بود؟
مخاطبان این جشنواره، عکاس اند و دغدغه عکاسی دارند. من به نوعی این دلمشغولی را داشتم که واکنش این گروه را ببینم. البته باید بگویم نگران هم بودم که به خاطر این که به موضوعات به صورت تخصصی اشاره نکرده ام، مورد نقد قرار بگیرم. اما استقبال خوب بود. عکاسی حرم، نوعی از عکاسی است که سال هاست که انجام می شود. همه ما عکس هایی این چنین (در کنار تصویر حرم امام رضا) داشته ایم.
پس خود شما هم عکس این طوری دارید؟
بله، در دو سالگی ام. این عکس در آلبوم قدیمی خانه ما هست و برای من حس نوستالژیکی دارد.
شرایط ساخت این فیلم چه طور فراهم شد؟
از طرف مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، شرایطی پیش آمد که در مشهد فیلم بسازیم. موضوع فیلم ها آزاد بود. دلم نمی خواست کلیشه ای کار کنم. در نهایت به طرح عکاسی زیارتی رسیدم که در هیچ جای دنیا مشابهی ندارد. خوشحالم که این تجربه را داشتم.
واکنش ها همان طور که می خواستید بود؟
وظیفه اصلی مستندساز این است که در مستند دست نبرد. آدم های توی فیلم همین ها بودند که دیدیم. علیرغم لبخندی که بر لب نشاندند، تماشاگر غربت و زوال این آدم ها را هم حس کرد. دلیل استقبال خوب مخاطب، همین حقیقت گویی است. توفیق فیلم مستند هم در همین بازتاب حقیقت است.
برای ساخت فیلم چه دغدغه ای داشتید؟
رنجی در عکاسی قدیم بود که به عکس ها حرمت می داد. این حرمت با ورود عکاسی دیجیتال از بین رفت. این برای من مهم بود که نشان بدهم که این آدم ها با ورود عکاسی دیجیتال بیکار شده اند و عرصه را به کسانی داده اند که حتی عکاس نیستند.
به هدفتان رسیدید؟
شاید بزرگبینی باشد. این فیلم، مرثیه ای است برای شکل اصیل هنرهای پیشین. انگیزه من برای ساخت این فیلم این بود که نشان بدهم عکاسان پیشین و به ویژه عکاسان زیارتی، عکاس بودند، عکاس ماندند و کار دیگری را هم تجربه نکردند.
چرا فیلم را برای نمایش در جشنواره دوربین انتخاب کردید؟
یکی از دوستانم به من گفت که در این جشنواره، فیلم هایی با موضوع عکاسی نمایش می دهند. دوست داشتم واکنش مخاطبان این جشنواره را ببینم
در سینمای مستند، مجال زیادی برای نمایش فیلم ها نداریم. برای فیلمساز، واکنش تماشاگر مهم است. به ویژه مستندسازها که به خاطر عرصه کم نمایش، مشتاق اند بازخورد فیلم خود را ببینند. من هم دوست داشتم واکنش تماشاچی را در چهارمین نمایش فیلم ببینم. فیلم، قبل از این در جشنواره سینما حقیقت و پنجمین جشنواره فیلم رضوی، کاندید بهترین فیلم و کارگردانی مستند شد. اینجا هم دو بار به نمایش درآمد.
واکنش ها چه طور بود؟
مخاطبان این جشنواره، عکاس اند و دغدغه عکاسی دارند. من به نوعی این دلمشغولی را داشتم که واکنش این گروه را ببینم. البته باید بگویم نگران هم بودم که به خاطر این که به موضوعات به صورت تخصصی اشاره نکرده ام، مورد نقد قرار بگیرم. اما استقبال خوب بود. عکاسی حرم، نوعی از عکاسی است که سال هاست که انجام می شود. همه ما عکس هایی این چنین (در کنار تصویر حرم امام رضا) داشته ایم.
پس خود شما هم عکس این طوری دارید؟
بله، در دو سالگی ام. این عکس در آلبوم قدیمی خانه ما هست و برای من حس نوستالژیکی دارد.
شرایط ساخت این فیلم چه طور فراهم شد؟
از طرف مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، شرایطی پیش آمد که در مشهد فیلم بسازیم. موضوع فیلم ها آزاد بود. دلم نمی خواست کلیشه ای کار کنم. در نهایت به طرح عکاسی زیارتی رسیدم که در هیچ جای دنیا مشابهی ندارد. خوشحالم که این تجربه را داشتم.
واکنش ها همان طور که می خواستید بود؟
وظیفه اصلی مستندساز این است که در مستند دست نبرد. آدم های توی فیلم همین ها بودند که دیدیم. علیرغم لبخندی که بر لب نشاندند، تماشاگر غربت و زوال این آدم ها را هم حس کرد. دلیل استقبال خوب مخاطب، همین حقیقت گویی است. توفیق فیلم مستند هم در همین بازتاب حقیقت است.
برای ساخت فیلم چه دغدغه ای داشتید؟
رنجی در عکاسی قدیم بود که به عکس ها حرمت می داد. این حرمت با ورود عکاسی دیجیتال از بین رفت. این برای من مهم بود که نشان بدهم که این آدم ها با ورود عکاسی دیجیتال بیکار شده اند و عرصه را به کسانی داده اند که حتی عکاس نیستند.
به هدفتان رسیدید؟
شاید بزرگبینی باشد. این فیلم، مرثیه ای است برای شکل اصیل هنرهای پیشین. انگیزه من برای ساخت این فیلم این بود که نشان بدهم عکاسان پیشین و به ویژه عکاسان زیارتی، عکاس بودند، عکاس ماندند و کار دیگری را هم تجربه نکردند.
چرا فیلم را برای نمایش در جشنواره دوربین انتخاب کردید؟
یکی از دوستانم به من گفت که در این جشنواره، فیلم هایی با موضوع عکاسی نمایش می دهند. دوست داشتم واکنش مخاطبان این جشنواره را ببینم
این متن توسط " آرش حمیدی "در تاریخ 26 آبان 1388 تنظیم شده است
این مطلب را منتشر کنید:
